Now

Posted on January 22, 2019
I came back to it. Two years later. I listen to it and it feels like the first time.
Now I know you a little better
Now I understand a little better
All the things that connect us.
I can read your face when you are not well and I know what you are thinking
Now we are free, no preconceptions, non-empty expectations
Now I feel you and I see the reality of our future
Now you are my person, for real, I need you.
Now I can wait for you.
Now we dance
Now you know my friends and they know you
Now I feel up with joy sleeping peacefully down your neck
Now I love you, not for me through your reflection
Now I am with you everywhere.
Now we are moving forward together
Now we are luminous
Now I am crying of the first time in a long time thinking of you.
I was tired of crying but now my rears are transparent
Now we are not together but now I know this will change
Now we need to be together, cause everything we have is now
Now I am not afraid to fight and try new things.
Now its real
Now I am jealous and I am domesticating its wilderness
Now or never
Nobody is gonna break our spirit now
Now I get pissed off and I relax thinking of your love instantly
Now we are swimming in deep waters, a pod of whales splashing messages to one another
Now we are trees connecting their routes blindly by breaking through the dry soil
Now we are merging, shaped by the wind
Two clouds transforming through the wind’s chaotic patterns, changing colors by the shifting of the light.
Now the water and sunlight make us blossom.
Now you are bathing underneath the forceful downfall of my waters
Now your warm air lifts my wings higher and I just need to let go and enjoy the ride.
Now notes are forming a melody
Now we synchronize
Now I don’t know what’s next and now you don’t know either
But now we know
Now I don’t want anybody else
Now I want you
Now it’s the time to create, together
Now I am crying again
Now I feel like a god
Now I feel like a beggar
Now you laugh
Now the sun comes out
Now I can’t think of anything
Now my fingertips feel your skin crawling through them
Now you are the sea
Now we are weird fishes swimming at the bottom of the ocean
Now
Its always now it has never been anything else. And every now away from you, is every step along the way with the sun hidden behind heavy grey clouds
Now we dance
Now I want to run and tell you everything
Now, time means nothing beside the repetition of a moment that evolves into different shapes
It’s funny how we now miss each other but the moment we meet we have never been apart before
Now we are old and now we are young, and now we haven’t born yet but we’ve died already.
Now, what does that mean?
Now means nothing, now is everything
Now I am trying to understand time using the framework of time.
Now time is self-conscious
There is no now, there is no never, neither forever
We are, I am, you are
We are not, you are not, I am not either.
Its brutal, consciousness
We let go of something that fulfills its own purpose and has no propose.
We accept and we move forward with no choice, catching up a wave that will crash on the rocks and disappear until the next one comes along
We are water that evaporates in the sky and rains down back to the earth, to water the roots that we are.
It never ends and there is no never, no end, how can it never end then?
Now we are fire burning, warming the hands of a little girl.
Now its never the same again
Now is always different
Now I can write forever
But now I run, I find you, I tell you about now.
Now, my love, It’s all now.

New circle

Posted on January 2, 2019

The end was near. Overwhelmed by the events that led to this moment, I was standing on the edge of a dark body of water, lying calmly underneath a grey sky. My speechless brain was synchronizing with the silence of the moment.

I used to be a piece of cloth, almost torn apart from the past and the future.
This time was different. Tranquility.
Time was bending continuously, creating more time until it completely shaped into a perfect infinite circle.
The sound of silence was transforming into a pulseless electrocardiogram.
Suddenly,
A breathing “mountain” breached out of the water creating a pick in a flatlined horizon, echoing the sound of life.
A seemingly new start on the infinite path of the circle of life.

Where are you?

Posted on August 10, 2018

It’s been a long time

where are you?

I feel you are drifting away in every anxious thought

Where are you?

My hair turned gray

Where are you?

I wanna play

Where are you?

I can’t stop thinking

Where are you?

I promise I’ll let it be

Καίνε

Posted on August 7, 2018

Καίνε τα μάτια μου σαν να νυστάζω.
Καίνε από αυτά που δεν μπορούν να δουν.
Καίνε

The tree has fallen

Posted on April 26, 2018

[Listening to Stop the dams]

Metal, from the keys in my pocket to the destructive roar of the machines.
The penetrating sound of an ambulance. Noise.
Faded sounds of birds. A little metal wind chime.
A dying plant in a pot with dry soil.

Once there was a beautiful forest.
A place that would only be illuminated by the stars at night.

Too many led lights burn my eyes.
A disrupted natural flow, a sickening grey concrete that annihilates.
The smell of smoke with no fire to be seen.

Void tries to be filled with garbage.

The tree has fallen. 

Looking at the sky disconnected from its roots while thousands of cars pass by and nobody notices.

We are.

Posted on March 12, 2018

Billions of years of evolution, from the explosion of a single dot to space exploration. From Microorganisms to intelligent life, collectively we experienced, progressed and became self-conscious.     

We look through telescopes and build spaceships. Continuously we explore the furthest corners of the cosmos, just to experience more of our selves. Our brain is the epitome of the universe’s evolution. We are an endless circle of nature becoming conscious of itself.

Virtual reality

Posted on March 4, 2018

[Listening to Max Richter – Sarajevo]

My eyes are closed. Sound is almost the only sense I have.
The time is passing and everything becomes louder and start sounding like a threat.
I can’t move. People are talking aggressively around me in a foreign language.
I am a hostage!
My heart starts beating heavily. I am sweating all over my body.
I start thinking that the end is near.
Every little breeze of air scares me.
My thoughts are passing by with the speed of light.
I start to lose perception of reality. I am in a constant state of fear. I realize every odd is against me.
I start picturing every little moment in my life, trying to find what mistakes I have made to end up here. Is it my fault? It can’t be! Why would I ever create the circumstances for such an event to occur. I am losing my mind, sweating and trembling.
I am responsible for my own death!
My heart pounding so hard and it feels ready to crush.
My brain will fall apart in this state of confusion.
The voices get closer and I am in panic. This is it!
I take a deep breath almost accepting my fate.
In these final moments, out of nowhere, a realization comes.
Nobody is forcing me to do anything.
I take a big breath and I open my eyes.
My shoes are wet from the running water on the side of the street. A drop of rain falls off my nose and I realize I am fully wet. People with shopping bags are waiting next to me for the traffic light to turn green. Suddenly everybody starts crossing the road and I am numb.
I make my first step…
There is still two blocks until I get to work.

Art

Posted on February 27, 2018

Art is the emotional expression of our subconscious being.

“Κυριακάτικη Λειτουργία”

Posted on February 6, 2018

[Ακούγοντας: Johann Strauss – The Blue Danube Waltz]

Είναι επτά το πρωί. Το πρώτο φως αγαλιάζει την γη και όλα έχουν μια ροζ απόχρωση. Βγαίνοντας από το βαν που λειτουργεί ως το σπίτι μου τον τελευταίο καιρό συνειδητοποιώ ότι υπάρχουν και άλλα αυτοκίνητα παρκαρισμένα δίπλα μου. Αγουροξυπνημένος και χωρίς καν να πλυθώ παίρνω την κάμερα μου και αρχίζω να κοιτάω γύρω μου. Σιγά σιγά όλο και περισσότερος κόσμος πηγαίνει κοντά στην ακτή. Ο φίλος μου ο Μανώλης με κοιτάει και λέει, “αυτό είναι, ήρθαμε στην εκκλησία μας”.

Βρισκόμαστε στο Cape Canaveral της Φλόριδα στις Ηνωμένες πολιτείες. Πιο συγκεκριμένα βρισκόμαστε απέναντι από το Kennedy Space Center. Από αυτό το σημείο ο άνθρωπος για πρώτη φορά ταξίδεψε και πάτησε στο φεγγάρι. Ο σύγχρονός Χριστόφορος Κολόμβος, Neil Amstrong, πέρασε από αυτόν εδώ τον δρόμο πριν μπει στο διαστημικό αεροσκάφος Apollo 11. Νιώθω ότι βρίσκομαι σε μέρος σημαντικό.

Η πρώτη μου κίνηση είναι να μιλήσω με κόσμο δίπλα μου. Δύο ψαράδες, έριχναν το ταχύπλοο τους στην θάλασσα. Θα μπείτε στην θάλασσα για να δείτε καλύτερα την εκτόξευση, τους φωνάζω. Όχι, δεν μας ενδιαφέρει πια το έχουμε δει εκατοντάδες φορές. Ναι καλά σκέφτηκα, γιατί υπάρχει περίπτωση να το συνηθίσεις. Κι όμως, πενήντα χρόνια πριν, κάποιος αντίστοιχος ψαράς έλεγε το ίδιο πράγμα σε έναν αντίστοιχο ενθουσιασμένο τύπο δίπλα από ένα αεροδρόμιο.

Λίγοι άνθρωποι, γύρο στους 20, μαζευτήκαμε εδώ σήμερα για να γίνουμε αυτόπτες μάρτυρες της εκτόξευσης του Falcon 9, του πυραύλου της Ιδιωτικής εταιρίας SpaceX. Η εταιρία που έχει ιδρυθεί από τον Έλον Μάσκ, έναν από τους (αν όχι ο μοναδικός) μεγαλύτερους πρωτοπόρους σε σχέση με την εξερεύνηση του διαστήματος. Ο Έλον είναι ο πρώτος ιδιώτης που υπέγραψε συμβόλαιο με την Νάσα ώστε να μπορεί να μεταφέρει υλικό στον διεθνή διαστημικό σταθμό. Η πρωτοπορία του έγκειται στο γεγονός ότι οι πύραυλοι δραπετεύουν από την βαρύτητα της γης στέλνουν το “κοντέινερ” με τα πράγματα στον διεθνή διαστημικό σταθμό και προσγειώνονται στο ίδιο ακριβώς σημείο από το οποίο έφυγαν μόνοι τους. Αυτό έχει μειώσει το κόστος μεταφοράς στο διάστημα κατά 80%.

Όλοι ήταν ενθουσιασμένοι ο καθένας με τον τρόπο του. Άλλοι έφεραν το πρωινό και τις καρέκλες τους, τα παιδιά τους ως έκπληξη και εγώ τους παρατηρούσα και ένιωθα ελπίδα για την ανθρωπότητα.

Ξαφνικά ακούω δίπλα μου ένα ασύρματο και οδηγίες από το “κοντρόλ” σχετικά με τον πύραυλο. Κοιτάω δίπλα μου, ένας κυρίως έχει φέρει τον ασύρματο του και “κλέβει” τις συνομιλίες. Ο ήλιος είχε ανέβει αρκετά πάνω από τον ορίζοντα ώστε οι ηλιαχτίδες του να τρυπάνε τα σύννεφα και να χρυσίζουν όλη την ατμόσφαιρα.

Βρισκόμαστε ένα τέταρτο πριν την εκτόξευση όταν όλοι δίπλα μου γύρισαν απογοητευμένοι. Η εκτόξευση είχε ακυρωθεί. Κάποιο πρόβλημα με κάποιου σένσορες είπαν. Και ναι που να ξέρω; “Ιt is rocket science”!.

Απο την μία έπρεπε να περιμένω μια ολόκληρη μέρα, απο την άλλη βαθιά μέσα μου χάρηκα. Ήθελα να ξαναζήσω εκ νέου αυτό το πρωινό ξύπνημα, αυτή την αίσθηση ότι οι άνθρωποι μαζεύονται να δουν το επόμενο βήμα της ανθρωπότητας.

Όλη την μέρα συνέχισα να σκέφτομαι που βρίσκομαι και τι συμβαίνει. Η συγκεκριμένη εκτόξευση διάβασα, δεν θα μετέφερε πράγματα στους αστροναύτες αλλά ένα δορυφόρο για στρατιωτική χρήση. Ξέρω που πάει το μυαλό σας. Και εγώ δεν συμφωνώ αλλά από την άλλη δυστυχώς συμβαίνουν και κάποια πράγματα που δεν μπορείς να αποφύγεις. Επιλέγω να συνεχίσω να σκέφτομαι ότι όλα αυτά είναι βήματα προς την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους σε πολυπλανητικό.

Κοιμήθηκα στο ίδιο σημείο μέσα στον βαν ακούγοντας τον μπλε Δούναβη του Strauss. Έτσι κι αλλιώς αυτό το κομμάτι μουσικής παίζει στο μυαλό μου ασταμάτητα όποτε σκέφτομαι το διάστημα. Η παρακαταθήκη του Στανλει Κιούμπρικ.

Το ξυπνητήρι χτύπησε και εγώ πετάχτηκα σαν ελατήριο. Ήξερα ότι σήμερα θα γίνει. Βγήκα έξω και όλα ήταν πιο ροζ από χτες. Μια υπέροχη μέρα ξημέρωνε. Προς έκπληξη μου, οι άνθρωποι σήμερα ήταν πιο πολλοί. Άρχισα να ψάχνω φάτσες. Οι χθεσινοί ήταν ξανά μαζί μας, πιστοί στην “λειτουργία”.

Η δικιά μου ανησυχία ήταν στο αν θα ξανα είναι εκεί ο κυρίoς με τον ασύρματο. Είναι αλλιώς όπως και να το κάνουμε να ακούς την αντίστροφη μέτρηση.

Κοιτούσα τον ήλιο να ανατέλλει και τους ανθρώπους να το κοιτάνε, σκεφτόμουν ότι θα γίνω αυτόπτης μάρτυρας σε ένα βήμα της ανθρωπότητας αντίστοιχο και μεγαλύτερο της ανακάλυψης της Αμερικής. Δεν ζω σε οποιαδήποτε εποχή, ζω τώρα, που κάνουμε το πρώτο βήμα για να πάμε στον Άρη, να μετοικίσουμε σε άλλους πλανήτες. Σαν μικρός εξερευνητής και εγώ συγκινούμε βλέποντας να ξετυλίγετε μπροστά μου η διαδικασία της μεγαλύτερης εξερεύνησης στην ιστορία της ανθρωπότητας εως τώρα.

Μετά από δεκαπέντε λεπτά ακούω από τον ασύρματο του  Νεοϋορκέζου Jimmy. 10, 9, 8…2,1 Lift off! Στο βάθος κάτω από τον ανατέλλοντα ήλιο μια τεράστια φλόγα άναψε και ο πύραυλος άρχισε να διασχίζει την ατμόσφαιρα κάθετα προς τα πάνω. Μετά από αρκετά δευτερόλεπτα ακούστηκε ένας ήχος σαν τεράστια έκρηξη. Ήταν ο ήχος απο το ξεκίνημα του πυραύλου που έφτασε πολύ μετά την εικόνα-φως. Το μυαλό μου διαλύθηκε. Κάποια στιγμή άφησε ενα τεράστιο ίχνος καπνού πίσω του και εκεί ήταν που κατάλαβα ότι μια μέρα θα πηγαίνουμε στο διάστημα όπως πετάμε με αεροπλάνα από χώρα σε χώρα. Αυτή η μέρα δεν είναι μακριά.

Σε λίγα λεπτά ο πύραυλος είχε περάσει την στρατόσφαιρα είχε αφήσει τον δορυφόρο σε τροχεία και γυρνούσε πίσω για να προσγειωθεί ώστε να ξαναχρησιμοποιηθεί την επόμενη φορά

Όλοι άρχισαν να φεύγουν και εγώ έμεινα και σκέφτηκα όλες εκείνες τις φορές που έβλεπα το κάθε τι καινούριο με υποψία. Πλέον κατάλαβαίνω ότι όλα γύρω μας έχουν διπλή φύση και σημασία έχει πως τα χρησιμοποιούμε.