Where are you?

Posted on August 10, 2018

It’s been a long time

where are you?

I feel you are drifting away in every anxious thought

Where are you?

My hair turned gray

Where are you?

I wanna play

Where are you?

I can’t stop thinking

Where are you?

I promise I’ll let it be

Καίνε

Posted on August 7, 2018

Καίνε τα μάτια μου σαν να νυστάζω.
Καίνε από αυτά που δεν μπορούν να δουν.
Καίνε

The tree has fallen

Posted on April 26, 2018

[Listening to Stop the dams]

Metal, from the keys in my pocket to the destructive roar of the machines.
The penetrating sound of an ambulance. Noise.
Faded sounds of birds. A little metal wind chime.
A dying plant in a pot with dry soil.

Once there was a beautiful forest.
A place that would only be illuminated by the stars at night.

Too many led lights burn my eyes.
A disrupted natural flow, a sickening grey concrete that annihilates.
The smell of smoke with no fire to be seen.

Void tries to be filled with garbage.

The tree has fallen. 

Looking at the sky disconnected from its roots while thousands of cars pass by and nobody notices.

We are.

Posted on March 12, 2018

Billions of years of evolution, from the explosion of a single dot to space exploration. From Microorganisms to intelligent life, collectively we experienced, progressed and became self-conscious.     

We look through telescopes and build spaceships. Continuously we explore the furthest corners of the cosmos, just to experience more of our selves. Our brain is the epitome of the universe’s evolution. We are an endless circle of nature becoming conscious of itself.

Virtual reality

Posted on March 4, 2018

[Listening to Max Richter – Sarajevo]

My eyes are closed. Sound is almost the only sense I have.
The time is passing and everything becomes louder and start sounding like a threat.
I can’t move. People are talking aggressively around me in a foreign language.
I am a hostage!
My heart starts beating heavily. I am sweating all over my body.
I start thinking that the end is near.
Every little breeze of air scares me.
My thoughts are passing by with the speed of light.
I start to lose perception of reality. I am in a constant state of fear. I realize every odd is against me.
I start picturing every little moment in my life, trying to find what mistakes I have made to end up here. Is it my fault? It can’t be! Why would I ever create the circumstances for such an event to occur. I am losing my mind, sweating and trembling.
I am responsible for my own death!
My heart pounding so hard and it feels ready to crush.
My brain will fall apart in this state of confusion.
The voices get closer and I am in panic. This is it!
I take a deep breath almost accepting my fate.
In these final moments, out of nowhere, a realization comes.
Nobody is forcing me to do anything.
I take a big breath and I open my eyes.
My shoes are wet from the running water on the side of the street. A drop of rain falls off my nose and I realize I am fully wet. People with shopping bags are waiting next to me for the traffic light to turn green. Suddenly everybody starts crossing the road and I am numb.
I make my first step…
There is still two blocks until I get to work.

Art

Posted on February 27, 2018

Art is the emotional expression of our subconscious being.

“Κυριακάτικη Λειτουργία”

Posted on February 6, 2018

[Ακούγοντας: Johann Strauss – The Blue Danube Waltz]

Είναι επτά το πρωί. Το πρώτο φως αγαλιάζει την γη και όλα έχουν μια ροζ απόχρωση. Βγαίνοντας από το βαν που λειτουργεί ως το σπίτι μου τον τελευταίο καιρό συνειδητοποιώ ότι υπάρχουν και άλλα αυτοκίνητα παρκαρισμένα δίπλα μου. Αγουροξυπνημένος και χωρίς καν να πλυθώ παίρνω την κάμερα μου και αρχίζω να κοιτάω γύρω μου. Σιγά σιγά όλο και περισσότερος κόσμος πηγαίνει κοντά στην ακτή. Ο φίλος μου ο Μανώλης με κοιτάει και λέει, “αυτό είναι, ήρθαμε στην εκκλησία μας”.

Βρισκόμαστε στο Cape Canaveral της Φλόριδα στις Ηνωμένες πολιτείες. Πιο συγκεκριμένα βρισκόμαστε απέναντι από το Kennedy Space Center. Από αυτό το σημείο ο άνθρωπος για πρώτη φορά ταξίδεψε και πάτησε στο φεγγάρι. Ο σύγχρονός Χριστόφορος Κολόμβος, Neil Amstrong, πέρασε από αυτόν εδώ τον δρόμο πριν μπει στο διαστημικό αεροσκάφος Apollo 11. Νιώθω ότι βρίσκομαι σε μέρος σημαντικό.

Η πρώτη μου κίνηση είναι να μιλήσω με κόσμο δίπλα μου. Δύο ψαράδες, έριχναν το ταχύπλοο τους στην θάλασσα. Θα μπείτε στην θάλασσα για να δείτε καλύτερα την εκτόξευση, τους φωνάζω. Όχι, δεν μας ενδιαφέρει πια το έχουμε δει εκατοντάδες φορές. Ναι καλά σκέφτηκα, γιατί υπάρχει περίπτωση να το συνηθίσεις. Κι όμως, πενήντα χρόνια πριν, κάποιος αντίστοιχος ψαράς έλεγε το ίδιο πράγμα σε έναν αντίστοιχο ενθουσιασμένο τύπο δίπλα από ένα αεροδρόμιο.

Λίγοι άνθρωποι, γύρο στους 20, μαζευτήκαμε εδώ σήμερα για να γίνουμε αυτόπτες μάρτυρες της εκτόξευσης του Falcon 9, του πυραύλου της Ιδιωτικής εταιρίας SpaceX. Η εταιρία που έχει ιδρυθεί από τον Έλον Μάσκ, έναν από τους (αν όχι ο μοναδικός) μεγαλύτερους πρωτοπόρους σε σχέση με την εξερεύνηση του διαστήματος. Ο Έλον είναι ο πρώτος ιδιώτης που υπέγραψε συμβόλαιο με την Νάσα ώστε να μπορεί να μεταφέρει υλικό στον διεθνή διαστημικό σταθμό. Η πρωτοπορία του έγκειται στο γεγονός ότι οι πύραυλοι δραπετεύουν από την βαρύτητα της γης στέλνουν το “κοντέινερ” με τα πράγματα στον διεθνή διαστημικό σταθμό και προσγειώνονται στο ίδιο ακριβώς σημείο από το οποίο έφυγαν μόνοι τους. Αυτό έχει μειώσει το κόστος μεταφοράς στο διάστημα κατά 80%.

Όλοι ήταν ενθουσιασμένοι ο καθένας με τον τρόπο του. Άλλοι έφεραν το πρωινό και τις καρέκλες τους, τα παιδιά τους ως έκπληξη και εγώ τους παρατηρούσα και ένιωθα ελπίδα για την ανθρωπότητα.

Ξαφνικά ακούω δίπλα μου ένα ασύρματο και οδηγίες από το “κοντρόλ” σχετικά με τον πύραυλο. Κοιτάω δίπλα μου, ένας κυρίως έχει φέρει τον ασύρματο του και “κλέβει” τις συνομιλίες. Ο ήλιος είχε ανέβει αρκετά πάνω από τον ορίζοντα ώστε οι ηλιαχτίδες του να τρυπάνε τα σύννεφα και να χρυσίζουν όλη την ατμόσφαιρα.

Βρισκόμαστε ένα τέταρτο πριν την εκτόξευση όταν όλοι δίπλα μου γύρισαν απογοητευμένοι. Η εκτόξευση είχε ακυρωθεί. Κάποιο πρόβλημα με κάποιου σένσορες είπαν. Και ναι που να ξέρω; “Ιt is rocket science”!.

Απο την μία έπρεπε να περιμένω μια ολόκληρη μέρα, απο την άλλη βαθιά μέσα μου χάρηκα. Ήθελα να ξαναζήσω εκ νέου αυτό το πρωινό ξύπνημα, αυτή την αίσθηση ότι οι άνθρωποι μαζεύονται να δουν το επόμενο βήμα της ανθρωπότητας.

Όλη την μέρα συνέχισα να σκέφτομαι που βρίσκομαι και τι συμβαίνει. Η συγκεκριμένη εκτόξευση διάβασα, δεν θα μετέφερε πράγματα στους αστροναύτες αλλά ένα δορυφόρο για στρατιωτική χρήση. Ξέρω που πάει το μυαλό σας. Και εγώ δεν συμφωνώ αλλά από την άλλη δυστυχώς συμβαίνουν και κάποια πράγματα που δεν μπορείς να αποφύγεις. Επιλέγω να συνεχίσω να σκέφτομαι ότι όλα αυτά είναι βήματα προς την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους σε πολυπλανητικό.

Κοιμήθηκα στο ίδιο σημείο μέσα στον βαν ακούγοντας τον μπλε Δούναβη του Strauss. Έτσι κι αλλιώς αυτό το κομμάτι μουσικής παίζει στο μυαλό μου ασταμάτητα όποτε σκέφτομαι το διάστημα. Η παρακαταθήκη του Στανλει Κιούμπρικ.

Το ξυπνητήρι χτύπησε και εγώ πετάχτηκα σαν ελατήριο. Ήξερα ότι σήμερα θα γίνει. Βγήκα έξω και όλα ήταν πιο ροζ από χτες. Μια υπέροχη μέρα ξημέρωνε. Προς έκπληξη μου, οι άνθρωποι σήμερα ήταν πιο πολλοί. Άρχισα να ψάχνω φάτσες. Οι χθεσινοί ήταν ξανά μαζί μας, πιστοί στην “λειτουργία”.

Η δικιά μου ανησυχία ήταν στο αν θα ξανα είναι εκεί ο κυρίoς με τον ασύρματο. Είναι αλλιώς όπως και να το κάνουμε να ακούς την αντίστροφη μέτρηση.

Κοιτούσα τον ήλιο να ανατέλλει και τους ανθρώπους να το κοιτάνε, σκεφτόμουν ότι θα γίνω αυτόπτης μάρτυρας σε ένα βήμα της ανθρωπότητας αντίστοιχο και μεγαλύτερο της ανακάλυψης της Αμερικής. Δεν ζω σε οποιαδήποτε εποχή, ζω τώρα, που κάνουμε το πρώτο βήμα για να πάμε στον Άρη, να μετοικίσουμε σε άλλους πλανήτες. Σαν μικρός εξερευνητής και εγώ συγκινούμε βλέποντας να ξετυλίγετε μπροστά μου η διαδικασία της μεγαλύτερης εξερεύνησης στην ιστορία της ανθρωπότητας εως τώρα.

Μετά από δεκαπέντε λεπτά ακούω από τον ασύρματο του  Νεοϋορκέζου Jimmy. 10, 9, 8…2,1 Lift off! Στο βάθος κάτω από τον ανατέλλοντα ήλιο μια τεράστια φλόγα άναψε και ο πύραυλος άρχισε να διασχίζει την ατμόσφαιρα κάθετα προς τα πάνω. Μετά από αρκετά δευτερόλεπτα ακούστηκε ένας ήχος σαν τεράστια έκρηξη. Ήταν ο ήχος απο το ξεκίνημα του πυραύλου που έφτασε πολύ μετά την εικόνα-φως. Το μυαλό μου διαλύθηκε. Κάποια στιγμή άφησε ενα τεράστιο ίχνος καπνού πίσω του και εκεί ήταν που κατάλαβα ότι μια μέρα θα πηγαίνουμε στο διάστημα όπως πετάμε με αεροπλάνα από χώρα σε χώρα. Αυτή η μέρα δεν είναι μακριά.

Σε λίγα λεπτά ο πύραυλος είχε περάσει την στρατόσφαιρα είχε αφήσει τον δορυφόρο σε τροχεία και γυρνούσε πίσω για να προσγειωθεί ώστε να ξαναχρησιμοποιηθεί την επόμενη φορά

Όλοι άρχισαν να φεύγουν και εγώ έμεινα και σκέφτηκα όλες εκείνες τις φορές που έβλεπα το κάθε τι καινούριο με υποψία. Πλέον κατάλαβαίνω ότι όλα γύρω μας έχουν διπλή φύση και σημασία έχει πως τα χρησιμοποιούμε.

Happy new year.

Posted on January 1, 2018

[Listening to Ocean Blooms – Radiohead]

In a computer game, player A has a point of view. In that point of view, graphics are created, turned into forms of all types.

Player A’s point of view is determining the environment, his reality, the reality.

Its hard to have enough computer power to generate the graphics of a whole city in detail, let alone an earth or a universe-sized gameplay. 

Therefore player A creates and is a witness to the creation of a reality that only exists just because he exists. 

In an environment that form is purely ephemeral, the choice of character for player A as a photographer gives the opportunity of player A to capture this images that are created by looking around and capturing a moment of natural flow. 

But since time is a concept and has no meaning in a computer game, the images are just another perspective of the same matrix that means nothing more than a manifestation of 0s and 1s into form.

The only purpose that Player A has, is to PLAY into the momentary artificial environment he lives in.

1/500

Posted on December 24, 2017

 

One five hundredth of a second.

No sense of the cold or the wind

Endless possibilities frozen in two dimensions.

No reason to pay attention to the rules of form. 

Water becomes ice that bears endless information.

No up or down, no north or south, it is just what it is, 

a moment of flow becoming immortal. 


 


Ένα πεντακόσιο του δευτερολέπτου. Δεν υπάρχει αίσθηση του κρύου ή του ανέμου

Ατελείωτες δυνατότητες κατεψυγμένες σε δύο διαστάσεις.

Δεν υπάρχει λόγος να δώσουμε προσοχή στους κανόνες φόρμας.

Το νερό γίνεται πάγος και διαφυλάσσει ατελείωτες πληροφορίες.

Χωρίς πάνω ή κάτω, βόρεια ή νότια, ακριβώς oτι είναι,

μια στιγμή ροής γίνεται αθάνατη.